กว่าจะมาเป็นเจ๊ (ตอนที่ 1)
เรื่องเล่า

กว่าจะมาเป็นเจ๊ (ตอนที่ 1)

ทำเพจมาก็นาน หลายๆ ครั้งเจ๊ก็ได้พบเจอหลายคนทั้งในเพจเองหรือในชีวิตส่วนตัว ที่อยากรู้และสอบถามเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในประเทศญี่ปุ่น รวมถึงที่มาที่ไปว่ากว่าจะอยู่ญี่ปุ่นยาวๆ มาขนาดนี้ เจ๊ต้องผ่านอะไรมาบ้าง

จึงถือโอกาสนี้ มาเล่าสู่กันฟัง ซึ่งต้องบอกก่อนว่า หลายๆ อย่างที่จะเล่าต่อไปนี้ รวมถึงในโพสต์ต่อๆ ไปนับจากนี้เป็นเรื่องจริงจากตัวเจ๊เองทุกประการ และบางเรื่องไม่แนะนำให้ทำตาม (ซึ่งจะบอกเหตุผลต่อไป)

เจ๊หวังว่านอกจากความสนุกสนานจากการอ่านแล้ว ทุกคนน่าจะได้แนวคิดอะไรบางอย่าง โดยเฉพาะคนที่อยากจะไปใช้ชีวิตเมืองนอก (ไม่เฉพาะแต่ญี่ปุ่นเท่านั้น) จะได้เตรียมตัวเตรียมใจ และตัดสินใจให้ดี มีสติให้พร้อม ก่อนการผจญภัยในต่างแดนนะคะ ^^

เรื่องทุกอย่างก็ย่อมมีจุดเริ่มต้น .. แต่ครั้นจะเริ่มตั้งแต่เกิดยันแก่ก็คงจะยาวไป ^^;

งั้นขอเริ่มจากเหตุที่ทำให้ได้เริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นก่อนเลยดีกว่านะคะ

ย้อนไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว .. ตอนนั้นเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยมาไม่นาน เจ๊ก็ยังเป็นเด็กน้อยที่คิดว่าตัวเองโตแล้ว ชั้นจบมหา'ลัยแล้วนะเว้ย แต่ก็ยังไม่เป็นโล้เป็นพายอะไร

จำได้ว่าอยากเรียนศิลปะ ชอบงานดีไซน์ เลยไปลงเรียนพิเศษติวเข้ามหาวิทยาลัยด้านศิลปะแถวท่าช้าง (สมัยนั้นมีหลักสูตร ป.ตรี 2 ปี .. ไม่แน่ใจว่ายังมีอยู่มั้ย) แต่ก็เกิดปัญหาบางอย่างทำให้ไม่ได้ไปเรียนอีก ซึ่งทั้งๆ ที่เพื่อนๆ ก็ทำงานกันไปได้จะปีนึงแล้ว แต่ตัวเองก็ยังคงใช้เงินที่บ้านอยู่อย่างนั้น (นึกแล้วก็อยากตบตัวเองชะมัด...)

จนวันหนึ่ง มันเป็นอารมณ์ที่จู่ๆ ก็นึกได้ว่า "ทำไมตัวเราเองมันล่องลอยขนาดนี้" พอดีกับที่เพื่อนๆ กลุ่มที่สนิทกันสมัยมหาวิทยาลัยนัดกันกินข้าวเย็น ก็เลยกะจะไปปรึกษาเพื่อนๆ ด้วยว่าจะหางาน จะทำอะไรดี

ซึ่งวันที่ไปเจอเพื่อนๆ นี้แหละค่ะ .. คือวันที่เปลี่ยนชีวิตเจ๊ไปตลอดกาล ...